Μπουργκάς - Θεσσαλονίκη - Abuja

Η ποιήτρια στη θάλασσα αυτοκτόνησε
Στο δάπεδο του αρχαιοελληνικού καζίνο
Επειδή μετά το ’53 ο Πατέρας έπαψε να είναι πατέρας.
Την επιγραφή της την χέζουν οι γλάροι της Μαύρης Θάλασσας.
Ο Τσερβένκοφ χορεύει σε πρωτοχρονιάτικο γκαλά με έφηβες και
τα πόδια μου ξεσκίστηκαν από τις αχιβάδες.

Πού ασθμαίνει η νέα εργατική βάρδια
[100 email ως τώρα και το timer να τρέχει]

εργάτες του 21ου αιώνα
από την Ινδία ως την Βουλγαρία
ζούνε σε καναδέζικες βρισιές
και λαγκαρισμένα VPN.




Έχω εξαντλήσει την φαντασίωση, το μέσα και το έξω της
Έχω γυρίσει σε αρνητικό τα σπλάχνα της
Έχω ζήσει χίλιες ζωές μέσα της
Επειδή στο Κράσνο Σέλο σε ένα διπλανό μπλόκ
Μια γυναίκα γδύνει το σοβιετικό της σώμα κοντά στη σκάλα

Όσο γίνεται να βουτήξω βαθιά στη ζωή
Βαθιά στην απόλαυση και στην παρακμή και στον φόβο και στο θάνατο
Και στο ομιχλώδες ηλιοβασίλεμα στις υψικάμινους
Αλλά κυρίως στην επιθυμία
Γι’αυτό θέλω να μπαίνεις όσο πιο βαθιά
Να νιώθω πως υπάρχει κάτι στον βυθό
Και όχι μόνο η αφρικανική σου σκόνη ή ο Διαφωτισμός μου.
Μια αειθαλής εικόνα-κίνηση του Ιούνη
Σαν ένα κρύσταλλο που λάμπει κι'έπειτα θρυμματίζεται