Ημερολόγιο καραντίνας #4

Τεμνόμενες γραμμές σε φόντο από καμπύλες

Στρογγυλό ροδάκινο έτοιμο να καρπίσει το πρόσωπό σου 

ενώ μας οδηγούν σε ναρκοπέδια σώμα-σώμα

-Και αν θέλω να σου μιλήσω;

Συμμαχία ΙRA, ΕΛΑ και Ερυθρών Ταξιαρχιών 

καθώς πεθαίνει ο Aldo Moro, η Ελλάδα, ή ο,τιδήποτε άλλο που μου κόβει την καύλα

Μια γάτα στην αγκαλιά σου 

νιαουρίζει το Άσμα ασμάτων μπερδεμένο με τη Βαρσαβιάνκα

η επιθυμία και η πειθαρχία χορεύουν αλλοπρόσαλλα στα πατουσάκια της

Τα φύλ(λ)α μπλέκονται και γίνονται χλόη ή γίνονται ύλη ανόργανη, 

έτοιμη να πεταχτεί στο σαπιοκάλαθο της ιστορίας

Ινδιάνοι αιρετικοί συνθέτουν μαζί σου το πρώτο γιουγκοσλάβικο αντάρτικο

μαζί με βέρους βαλκάνιους μπαρίκες στο 67ο επίπεδο του Minecraft

Σπασμωδικά δάχτυλα που στρίβουν πεντάφυλλα κενά σύνολα 

και πεντάτσεπα παντελόνια, σε υψηλή αφαίρεση ερωτικής…στέρησης

-Και αν θέλω να σε φιλήσω;
Μου αρέσουν τα χάμστερ με παπιγιόν

Σκέφτομαι 

τον Μαρξ και τον Καντίνσκυ 

να φλερτάρουν στα όρια της ενσώματης γεωμετρίας σου

Όταν σε φωτίζει μια αχτίνα προφίλ 

βλέπω έναν κάστορα ναζιάρικο

διάλεξε

το επόμενο στράτσο θα γράφει 

"θέλω να κάνουμε παρέα”
και θα ρίξω πάνω του όλη την μπογιά των εμμονών μου

συγγνώμη, έχω μια δυσκαμψία με τον χώρο και το χρόνο

βασικά χέστηκα για το σχήμα σου
Απλά θέλω να σε βλέπω

χωρίς στόχο ή επιδίωξη ή προσδοκία πλήρωσης

με διασκεδάζεις με εναν ασαφή τρόπο που με πληγώνει παράλληλα

η συνθήκη αυτή με ισοπεδώνει

η εσωτερική συναισθηματική μου μηχανή παραλύει

δεν μπορεί να ταξινομήσει και να τυποποιήσει το πρωτόγνωρο

μια σχιζοειδής γραμμή με διαπερνά διαρκώς 

και όταν σε αντικρίζω κάνω τραμπάλα πάνω στο όριο του Κανονικού

όπως οι πρώτοι εξερευνητές που πριν πατήσουν στη νέα στεριά 

έπεφταν μες τη θάλασσα