Ξέρω ότι μπορεί να το έχεις διαβάσει
Ξέρω ότι μπορεί να γκρινιάζεις
Να περιμένεις να φύγεις
Να μην αντέχεις άλλο την συνύπαρξη
Μαζί μου
Εγώ να είμαι η αιτία
Εγώ εγώ εγώ εγώ
Να με εγκαταλείπεις μια μέρα χωρίς προειδοποίηση
Να παίρνεις τα πράγματά σου
Να αδειάζεις το σπίτι
Τις χαρτοπετσέτες τα ποτήρια
Δεν είχα ούτε αφρόλουτρο να φανταστείς
Ακόμα δεν ξέρω γιατί μου φαινόταν φυσιολογικό να κάνω μπάνιο με το δικό σου
Τα χάμστερ
Τις βούρτσες και τα μαλλιά των Sexy Christians
Δεν ξέρω αν έχει νόημα να γράφω ό,τι γράφω
Είναι τόσο αυτοαναφορικό που δεν μπορεί να κάνει relate κανείς
Τα άτομα για τα οποία όλα προορίζονται και αναγνωρίζουν τα references
Ούτε γι’αυτά έχει νόημα
Γιατί δεν λέω κάτι με ουσία
Απλά καταγράφω τα θραύσματα της συνείδησής μου
Την αποσπασματικότητα της καθημερινής ζωής που γλιστράει από τα δάχτυλά μου
Γράφω γιατί έχω βραχυπρόθεσμη μνήμη
Και εννιά ώρες τα κλικ μου καταχωρούνται σε databases
Τις υπόλοιπες χάνονται
Μέχρι να τελειώσει η εφηβεία μου ήταν εκεί
Γιατί απλά δεχόμουν εικόνες
Όταν κλήθηκα να δημιουργήσω τις εικόνες
Κατέρρευσα υπό το βάρος των επιλογών
Και η αίσθηση της εμπειρίας κάπου χάθηκε στο δρόμο
Τι πιο εγωιστικό
Να μην ζεις με κανέναν
Και σκιές να περνούν δίπλα σου
Μόνο η απουσία τους αφήνει κάτι
Αλλά τι;
Πάντα στις εργασίες της σχολής τα συμπεράσματά μου ήταν λιγοστά
Είμαι θλιμμένη θλιμμένη θλιμμένη
Πρώτη φορά στη ζωή μου είμαι τόσο θλιμμένη
Και νιώθω ένα στατιστικό σε καρτέλες EXCEL
Απογυμνωμένη από κάθετί άλλο
Η καθολική υπαγωγή στο κεφάλαιο είναι πραγματική
Αντικαθιστά οποιαδήποτε άλλη μορφή συνείδησης
Παράγεται και κυκλοφορεί ισομορφικά
Δεν προσπαθώ καν για την μορφή το ξαναείπα αυτό
Always Bulgaria πετάχτηκε σε ένα random σκρολ
-τυχαία ομοιοκαταληξία, ευχαριστώ-
Ο αλγόριθμος μαντεύει και εκεί τις βιολογικές μου λειτουργίες;
Μα δεν γράφω ποιήματα
Κοινωνικοποιούμαι με το κενό
Δεν μπορώ να σωρεύω άλλο χωρίς να πραγματώνω
Η λέξη τουλάχιστον είναι το πραγματικό κέλυφος μιας έννοιας
Αισθητηριακά αν το πάρεις και μόνο
2 μήνες κοντεύω να ξεχάσω πως έχω σώμα
Πώς να νιώθουν πολιτικοί κρατούμενοι στην απομόνωση;
Α εκεί δεν ήταν επιλογή, αλλά κρατική βία
Εγώ πήρα την επιλογή
Με τι αιτιολογία;
Ακόμα το σκέφτομαι
Μόνο ίσως ο εξαναγκασμός της αέναης κίνησης χωρίς συνέπειες
Μακριά από τους σκελετούς της εφηβείας μου σε μια γκρίζα πόλη
Έχω βαρεθεί να καπνίζω ΓΜΤΧΜ
Πάντοτε στη ζωή μου έγραφα όταν αισθανόμουν μόνη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου