Ημερολόγιο καραντίνας #5

Θα φύγεις

Θα γίνεις και εσύ μια μακρινή ανάμνηση στον καιρό της καραντίνας

Θα σμίξεις με ό,τι νοστάλγησες 

Και μ’ό,τι μελαγχολικά φανταζόσουν 

κρατώντας ένα ποτήρι απερόλ ή τζιν φράουλα

Εγκυμοσύνες και παραλίες

Βάζοντας πηλό στα μαλλιά σου

Στο Λονδίνο ή στις Βρυξέλλες

Σε κοινοβούλια και κοστούμια

και οικονομικά reports για την Πριστίνα

Η ίδια θέα επί σαράντα μέρες

Αποστηθίσαμε και οι δυο τα δρομολόγια του τραμ

Και μετρήσαμε αστέρια που περάσαμε για αεροπλάνα

Και κάθε φορά οι γραμμές φυγής έκλειναν παταγωδώς

μαζί με όλες τις υποψίες προσδοκίας

μαζί με όλες τις δυνητικότητες 

γιατί τελικά πράγματι δεν ήταν αεροπλάνα αλλά στάσιμοι καυστήρες

σε μια δεσμίδα κβάντα

Στο μεσοδιάστημα μπορεί να πόθησα τα μάτια σου

Αστροφώτιστα κι'αυτά άραγε;

Έτσι περιφερόσουν στο σαλόνι 
και σχεδόν με έπεισες για το ψέμα του Μέρα25

Νόμιζα τόσο καιρό ότι το Rear Window έπαιζε σε λούπα 

Γιατί ο παππούς στο απέναντι περβάζι ακύρωνε τον χρόνο 

Χαμένος σε σαπουνόπερες υποτιτλισμένες με κυριλλικά

Το πόστ-σόβιετ αίσθημα μου τρυπάγε τα κόκκαλα

Σε μια χώρα αφιλόξενη για σένα

Τι έχει νόημα όταν εγκλωβιζόμαστε σε ασυγχρόνιστες οντοτήτες 

που κουρδίστηκαν τυχαία με λυγμούς ή σπασμούς

Γιατί ήσουν μια εξωτική ορχιδέα που μαράθηκε με το slav squat

Σε ένα κλάμπ ονομάτι Γιάλτα

Τι θα κρατήσω από εσένα δεν ξέρω

Όλη η ζωή τόσο μακριά πλέον

Ή τόσο κοντά, σαν σπασμένο γυαλί στο δάπεδο του μπάνιου

κάθετί και μέρος ενός γιγαντιαίου simulation