Ημερολόγιο καραντίνας #1

“Η ζωή τόσο μακριά

Μεταξύ πόθου και σπασμού”

Κενό;

Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε ποτέ δεν υπήρξαν 

Ακούω Ντούα Λίπα

Βλέπω τις ρώσικες πυγολαμπίδες στο απέναντι κτήριο

Και την τύπισσα από τη Λιλ

Που νοσταλγεί Μάσιμο Ντούντι

Και ακριβά κοστούμια

Και έναν γκόμενο στην Κομισιόν

Ένα σημείο πριν την τέλεση του μηδενικού συνόλου

Το Εγώ δεν πραγματώνεται στη μη-αλληλεπίδραση και ζορίζομαι

Το πραγματικό καταρρέει

Όποια συμβολική δημιουργία αναστέλλεται

Ξεμείναμε με τεχνοκράτες

και φόρμουλες φορμόλης στο βραδινό ύπνο

“Συγχέεις τα επίπεδα”

Έλα, κόψε ρε μαλάκα που θα μου κάνεις μαθήματα στρουκτουραλισμού στην ταξική πάλη

Ενώ το σώμα γίνεται ο απόλυτος εχθρός που πρέπει να εξολοθρευτεί

Με την επαναστατική μας φαντασία ανύπαρκτη

μόνο για βιοπολιτικές μορφές παράταξης έξω από το Σύνταγμα

είμαστε ικανά;

Η μάνα μου

Η γαμημένη η μάνα μου

Θυμάμαι που έβλεπα στα μάτια της καρχαρίες και διπλό θάνατο

Σε έπρηξα χθες για την μάνα μου κάνοντας συνειρμούς με την απομόνωση

Για πες μου πάλι για τις φωτογραφίες που σε έβγαζαν στο Σεμπού οι φιλιππινέζοι

Στο Σεμπού, επειδή έβλεπαν σαν θέαμα τα ξανθά μαλλιά και το λευκό δέρμα,

[ωραίο το podcast που ακούγαμε σήμερα για την αποικιοκρατία και τις πανδημίες]

5 χιλιόμετρα στο βουνό πιο πέρα, άλλοι πλέκουν σεμεδάκια με τον Μεγάλο Τιμονιέρη

Και τα φοράν στις καραμπίνες ή τα τρώνε σαν φιστίκια στην απεργία πείνας

Είχα πει δεν θα ξεχάσω τον Μοχάμεντ στο ελληνοτουρκικό σύνορο

τον Ανάς στη Λυών και την Χελίν στην Ινσταμπούλ

Και τώρα διαβάζω νομολογία πόκερ ρε μαλάκα

Φοροδιαφυγή στο Isle of Man και στη Sliema

Και βλέπω ταυτότητες και διαβατήρια μεθυσμένων τυπάδων που πασχίζουν για full house

Είπες ότι η γάτα σου στην εξοχή είχε παράσιτα ή λάθος κατάλαβα;

Έχω και γω

Σου το είπα ότι υπέγραψα δήλωση πολιτικών φρονημάτων 

στην τράπεζα πάνω στην οδό Σεπτέμβρη 1923;

Μόνο η γάτα στο μπαλκόνι που ακόμα δεν πήραμε

Και τα μάτια σου, γαμώ το χριστό μου, μένουν

Κατηγορώ την έλλειψη ευφράδειας 

ή το lost in translation αίσθημα

Πώς να το εξηγήσω ότι με τα άτομα που επενδύω τη λίμπιντο μου 

δεν μπορώ να κοινωνικοποιηθώ νορμάλ

Και είσαι η μόνη μου επιλογή

Είμαι privileged που έχω έστω και αυτή;

‘Εκοψα την μαλακία δυο φορές τις τελευταίες μέρες επειδή τρόμαξα πριν χύσω 
Και αυτό μου το έχεις ληστέψει γαμώ - το σώμα μου ρε

Σε τι σκοτάδια κατρακύλησες με τ’ άχυρο της νιότης μου

Και πώς εξάντλησες όλα τα νοήματα

Τις φράσεις και τις λέξεις

Χώρους και φυσικοποιήσεις

Ο, τι είχα δικό μου το σπίλωσες

Με βίασες σου είχα πει και μετά το πήρα πίσω

Ε μάλλον μπέρδεψα την γλώσσα μου 

Αλλά στο Τσίρκο ίσως δεν ήταν τόσο άσχημα

Ήταν υποφερτά ξέρεις 

Με τις κινέζικες μηχανικές γάτες παρέα και τα μάνγκο

Οι διανοητικές μου διεργασίες πάλλονται σε ένα κρίκο
μεταξύ Future Nostalgia και Interstellar

Καύλωσα με το Fleabag πού να με πάρει 

Επίσης έφαγα σάπιο χοιρινό και δεν μ’ ένοιαξε καν

Όταν πήρα το λεωφορείο μέχρι τη Nadezhda 1 ήμουν σε έκσταση

Οι σοβιετικοί ουρανοξύστες το ξημέρωμα και η νέκρα της πόλης

Και εγώ χανόμουν με τη Λάνα ο μαλάκας

περνώντας πάλι εφηβεία

απογυμνωμένη από το περιεχόμενο

Ζω μέσα σ’αυτά που δεν έζησα όταν έπρεπε

Γιατί τη νιώθω στο πετσί μου την περατότητα τώρα

Τίποτα δεν μένει, τίποτα

“Να μην ξεχάσω”

ΞΕΧΑΣΑ

Υπάρχει ελπίδα

Ο Ανάς που πυρπολήσατε βγήκε από το κώμα σήμερα

Και κάποιοι αγκαλιάστηκαν στη διαδήλωση